|
|
uit: Bomen van K.A. Beckett. De pracht van de landsschappen van het noordelijk halfrond zou niet volledig zijn als er geen esdoorns(ahorn) groeiden. Het geslacht Acer omvat meer dan 200 soorten bomen en heesters, waarvan de meeste de typische bladeren, de maple leaf dragen, daren, zoals het nationale embleem van Canada voorstelt van de suikerahorn. Het is een in principe rond blad dat echter ingesneden is to 3 tot 5 fijngetande of gezaagde driehoekige bladlobben. In de herfst zijn de meeste esdoorns op hun mooist als de bladertooi aan het einde van zijn levenscyclus is gekomen en het bladgroen afbreekt en allerlei scharkeringen van geel tot oranje en rood tevoorschijn tovert. De rood-en-zilveren esdoorns (Acer saccharinum) zijn de enige soorten uit gematigde streken die bloeien voordat de bladeren zicht ontplooien en de zaden rijpen in zomer. Deze worden door de warme zomerwinden meegevoerd en door een zomers onweersbui in de grond vastgelegd, waar ze snel kiemen en dus een seizoen voor zijn op alle soorten met in de herfst kiemend zaden. Ze kunnen een hoogte van 20 m. bereiken, maar blijven altijd even sierlijk. De diepgelobde bladeren zijn grofgezaagd en langgesteeld en zijn daardoor zeer beweeglijk op de wind, waardoor hun zilverkleurige onderkant zichtbaar wordt. behalve hun aantrekkelijke bladertooi hebben vele esdoorns een decoratieve schors. |
|
het rooien van de Zilveresdoorns Met gemengde gevoelens is er
afscheid genomen van een karakteristieke beeld van de
Bernhardsingel:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
En dan is het zover:
ongeveer tachtig jaar overgedaan om zo majestueus te worden.... |
|
|
|
|
|
U kunt zelf aanschouwen hoe kaal de singel nu is, maar de gemeente had beloofd om in het najaar van 2001 nieuwe te plaatsen. |
|
.JPG)
